Zilvervisjes Wetenschappelijk

Zilvervisjes (Lepisma saccharina)

Lepisma saccharina, ofwel, zoals we in Nederland zeggen: het zilvervisje, is een klein insect zonder vleugels en behoort tot de orde van de Thysanura. De algemene naam is afgeleid van de zilverachtige (grijsblauwe) kleur van het diertje, in combinatie met het vis-achtige uiterlijk en de bewegingen van een vis. Terwijl de wetenschappelijke naam weergeeft dat het zilvervisje leeft op koolhydraten zoals suiker of zetmeel.

Het Zilvervisje is een kosmopolitische soort, gevonden in Afrika, Amerika, Europa, Australië, Azië en andere delen van de Stille Oceaan. Ze wonen graag in vochtige gebieden, met een relatieve vochtigheid tussen 75% en 95%. In steden, kan men ze vinden in kelders, badkamers, garages, kasten, bedden, kussens, en zolders.

Voortplanting en levenscyclus

De reproductie van zilvervisjes wordt voorafgegaan door een ritueel in drie fasen, die een half uur kunnen duren.

In de eerste fase staat het mannetje en het vrouwtje tegenover elkaar van aangezicht tot aangezicht en hun bevende antennes raken elkaar aan en trekken dan weer terug. Vervolgens wordt deze handeling enkele malen herhaald.

In de tweede fase loopt het mannetje weg en het vrouwtje achtervolgt hem.

In de derde fase staan het mannetje en het vrouwtje naast elkaar “kop-tot-staart”, terwijl het mannetje zijn staart laat trillen en die dan tegen het vrouwtje aan houdt. Tot slot spuit  mannetje de sperma, verpakt in een ragfijn weefsel, in de opening van het vrouwtje alwaar de eitjes bevrucht worden.

Het vrouwtje zet vrouwtje de eitjes in groepjes van minder dan 60 af in kleine spleten of kieren. De eieren zijn ovaal van vorm, witachtig, ongeveer 0,8 millimeter lang en het duurt tussen twee weken en twee maanden voordat ze uitkomen. Zilvervisjes leggen in hun leven meestal minder dan 100 eieren.

Wanneer de eitjes uitkomen, zijn ze wit van kleur en zien eruit als kleine volwassenen. Terwijl ze vervellen, ontwikkelen de jonge zilvervisjes tot een grijsachtig uiterlijk met een zilverkleurige glans. Uiteindelijk worden ze volwassen na drie maanden tot drie jaar.  Ze kunnen in hun leven wel 17 tot 66keer vervellen. Soms wel 30 keer in een jaar. Dat is vele keren meer dan wat normaal is voor een insect. Zilvervisjesbehoren tot de weinige soorten insecten die nog steeds vervellen na het bereiken van de volwassenheid.

De levensduur van een zilvervisjes varieert van twee tot acht jaar.

Ecologie

Zilvervisjes eten o.a. zetmeel en dextrine. Deze stoffen zitten onder meer in lijm (behangplaksel), boeken, gips, sommige verven, papier, foto’s, suiker, koffie, haar, tapijt, kleding en roos. Zilvervisjeskunnen zelfs ook schade aanbrengen aan wandtapijten. Andere stoffen die kunnen worden gegeten zijn katoen, linnen, zijde, synthetische vezels en dode insecten of zelfs hun eigen vervelling. Zilvervisjes kunnen een jaar zonder eten leven. Maar in tijden van hevige honger kunnen ze ook lederwaren en synthetische stoffen nuttigen.

Door het vernielen van bijvoorbeeld boeken, kleding, en andere eigendommen worden Zilvervisjes  gezien als een huishoudelijke plaag. Alhoewel ze verantwoordelijk zijn voor het vernielen van eigendommen en verontreinigen van voedsel, zijn ze niet schadelijk voor de mens . Ze dragen dan ook géén ziektes over.

Oorwormen, duizendpoten en spinnen staan ​​bekend als roofdieren van zilvervisjes.

Etymologie

De wetenschappelijke naam voor deze soort is Lepisma saccharina. Dit vanwege het feit om zetmeelrijke voedingsmiddelen met  een hoog gehalte koolhydraten en eiwitten, zoals dextrine te eten. Echter, de meer gangbare naam is afgeleid van het zilverkleurig uiterlijk en de vis-achtige vorm.  Terwijl de wetenschappelijke naam is terug te voeren tot 1758, is de algemene naam in gebruik sinds minstens 1855.

Aanverwante soorten

Andere vergelijkbare insecten die bekend staan als zilvervisjes. Twee andere soorten  zilvervisjes komen vaak voor in Noord-Amerika, de Ctenolepisma longicaudata en ce Ctenolepisma quadriseriata. De Ctenolepisma urbana staat bekend als het stad-zilvervisje. De Australische meest voorkomende soort onder de zilvervisjes is de  Acrotelsella devriesiana. De Thermobia domestica lijkt op een zilvervisje maar is kleiner.

 




Copy Protected by Chetans WP-Copyprotect.